Dag 8 t/m 13: Bordeaux, Toulouse, langs het kanaal en we bereiken de zee!

IMG_9898

Dag 8, maandag 18 juli, Bordeaux

“Een breede rivier kronkelde zich zachtkens om den heuvel, dien wij bestegen, en aan gindsche zijde van die rivier verhieven zich de daken en torens van een groote stad, waarvan de grens met den horizon samensmolt. Wat een huizen! Wat een schoorsteenen!

-Dat is Bordeaux, sprak Vitalis.”

De eerste dag dat we niet fietsen! Met de tram gaan we naar de stad, en stappen uit bij de beurs. Daar is een plein dat 10 cm onder water gezet is waar jong en oud met het warme weer, 30-35 graden, veel plezier aan beleven door er door heen de lopen. De eerste straat waar we doorheen lopen heet Rue de St. Remi! Een andere Rémi natuurlijk maar we vinden het wel heel leuk. Ook zien we een vader-dochter-restaurant. Maar er tegenover zit gelukkig La Mama.

We stappen een enorme boekwinkel binnen genaamd Mollat op zoek naar boeken van Malot. Erik heeft er een gewoonte van gemaakt iedereen te vragen of ze zelf Hector Malot of Sans Famille kennen en gelezen hebben en hen te vertellen over ons reisproject. Zo ook hier. Hoewel Malot 10 boeken heeft geschreven vinden we enkel Sans Famille: vier versies voor kinderen en één voor volwassenen. Allen voor enkel 5 of 6 euro. Waarschijnlijk omdat de rechten verlopen zijn: de nazaten krijgen geen auteursvergoeding meer. We kopen de versie voor volwassenen. We hebben het Nederlandse ebook maar hiermee kunnen we ook beter Frans leren.
Lauren is erg gelukkig dat ze healthfood kan eten in een hipster tentje. Waar we ook gelukkig van worden is dat er in Frankrijk ook Hema’s zijn. Deze zijn zeer handig voor dingen als mini-tandpasta, mini-zonnebrand, oordoppen en ook Hollandse cadeautjes voor Warmshowers-hosts! Il y ont des stroopwafels et du drop! Tres magnifique!
Alles wat we nodig hebben vinden we vandaag als vanzelf. Zo ook Erik met zijn simkaartje om met de ipad Internet op te gaan voor maar 15 euri. Ook in een tweedehandsboekhandel vinden we alleen ‘Sans famille’. Maar ook een boek met vier verhalen uit die tijd van reizende kinderen waaronder ‘sans famille’ en een van Jules Verne. We lopen langs de Garonne naar de oude kaden. Veel restaurants en een laid down parkje. Ook zijn we op zoek naar een supermarktje en net als we het willen opgeven is er één. It is our lucky day.

We drinken een glas witte wijn in een chique restaurant aan de Garonne. Er tegenover zien we een gebouw dat erg veel lijkt op een meelfabriek, en inderdaad de grote letters GMP op het gebouw staan voor Grand Meunière de Paris. Lia en Erik gaan een appartement kopen in de niet meer functionerende meelfabriek in Leiden. Daarom is Erik geïnteresseerd. Deze fabriek is nog wel in bedrijf.

We gaan met de tram naar “huis” bij Laurent en Lisa. Daar koken we Hollands voor ze: rode kool met appeltjes, aardappelen en zelfgemaakte gehaktballen. Het gesprek komt op het meertje in de buurt. En Erik wil daar heel graag zwemmen. En Lauren ook wel. Het lijkt niet of Laurent en Lisa vaak gaan maar ze lijken een uitje wel leuk te vinden. Laurent stelt voor ons te rijden. Dus daar gaan we met zijn vieren in de kampeerwagen van Laurent met Lisa in het liggedeelte achterin. Het meertje is nog vol met blij spelende kinderen en barbecuende mensen. We zwemmen een rondje en dat is heerlijk verfrissend.

Dag 9, dinsdag 19 juli, met de TGV naar Toulouse en dan 22 km fietsen naar Deyme

“Eindelijk bereikten wij op een avond een groote stad, die aan den oever van een rivier gelegen was, en door de vruchtbaarste velden was omringd; de huizen waren meerendeels zeer leelijk en geheel uit roode steen gebouwd; de straten waren belegd met puntige keien, welke erg veel pijn deden aan de voeten van reizigers, die reeds een twaalftal mijlen per dag hadden afgelegd.

Vitalis zeide mij, dat het Toulouse was en dat wij daar lang zouden vertoeven.”

We hebben besloten het stuk tussen Bordeaux en Toulouse niet te fietsen. Het is teveel! Daarom pakken we de trein. Hoewel Rémi Pau uitgebreid beschrijft, gebeurd er in die stad en op het hele verdere stuk tussen Bordeaux en Toulouse gelukkig niet veel.

We rijden naar het station St Jean. Weer een onverwachte situatie bij de TGV, ze hebben de twee treindelen omgewisseld, en we moeten met de fiets over het perron rijden om op tijd bij de juiste wagon te zijn. We hebben een coupé voor onszelf en de fietsen en hebben een tafeltje, luxe! 

Op het eerste zebrapad in Toulouse staat een meisje te jongleren, origineel, maar desgevraagd heeft ze dat niet uitgevonden, meer doen dat. Bij de koffie hebben we uitzicht op een bedelend stel met een hond, dat mensen blij maakt met hun enthousiaste begroeting.

We rijden naar het paleis van justitie (zie foto onder) waar Vitalis veroordeeld is tot twee maanden gevangenisstraf voor het slaan van een politie-agent (die overigens eerst Rémi sloeg). Vanaf hier reist Rémi alleen verder met de dieren.

IMG_9811

“Zonder te weten waarheen ik mij in mijn dollen loop gericht had, was ik aan een kanaal gekomen en na de zandige vlakte te hebben doorkruist, die zich in de omstreken van Toulouse uitstrekt, was ik nu in een weelderig, vruchtbaar land gekomen: water, boomen, gras, eene kleine beek, die tusschen de spleten vloeide van eene dichtbegroeide rots, en telkens kleine watervallen vormde. Het was hier allerbekoorlijkst en uitnemend geschikt om de terugkomst der honden af te wachten.”

Het kanaal is dichtbij en is niet breed en is aan beide kanten omzoomd met grote bomen en heeft flauwe bochten. Door de wisselende ondergronden, het wisselende uitzicht (soms rijden we in een tunnel van bomen andere keren is het open) en de wisselende omgeving wordt het niet saai. Er zijn ook veel andere vakantiefietsers, ook gezinnen met kinderen!

Bij Deyme is ongeveer de plaats waar Rémi mevrouw Milligan ontmoet moet hebben die daar met haar gehandicapte zoontje op het kanaal reisde. Dat zou bijvoorbeeld hier kunnen zijn geweest (zie foto onder). Rémi zag het op dit punt helemaal niet meer zitten: het bleek moeilijk om hetzelfde werk te doen als jongen alleen. Daar willen mensen geen geld aan geven. Dan herinnert hij zich dat Vitalis hem verteld heeft dat als soldaten in zak en as zitten, ze samen in hun barakken muziek gaan maken. En dan besluit Rémi hetzelfde te doen, samen met de dieren op te treden voor geen publiek. Echter: de kleine Arthur en mevrouw Milligan horen het vanaf het kanaal en Arthur roept ‘Bravo!’ Zo ontmoeten zij elkaar. Hier zie je dan als je op het pad loopt je de boot niet goed kan zien (door het gewas). Een plek die past bij dit verhaal dus.

IMG_9820

En er is ook een camping daar in de buurt: Les Violettes! Met retro-logo-design. We maken kennis met fietsende stellen uit Wales en Australië. De man uit Wales is fietsenmaker en heeft een volledige fietsenwinkel meegenomen met zelfs een reserve-ketting. Het stel uit Australië heeft gloednieuwe ultralichte Cannondale racefietsen maar rijdt maar rond de 50 km per dag.

We eten een overheerlijke pizza in een afhaalrestaurantje, waar de eigenaar geen fooi wil hebben! Dat hebben we nog nooit meegemaakt. We nemen de overgebleven wijn mee naar de camping..

Dag 10, woensdag 20 juli, Deyme – Carcasconne, 102 km

“Sedert men spoorwegen heeft aangelegd, reist men niet meer door het Zuiderkanaal (nu Canal du Midi); men kent het zelfs niet meer; toch is het een der merkwaardigheden van Frankrijk. Het is een van de meest belangrijke gedeelten van ’t land, dat het doorsnijdt en van de mooiste tevens. Als wij een van de schoonste partijen bereikt hadden, legden wij maar enkele mijlen per dag af; was daarentegen de streek eentonig, dan vorderden wij wat sneller.”

Lauren is moe en heeft last van haar knie, rustig aan dus. En we hebben voor het eerst behoorlijke tegenwind. Ook duurt het wel 25 km voor dat we koffiegelegenheid vinden, maar dat is dan wel een mooi restaurantje bij een sluisje. De taart moeten we zelf halen bij de bakker. Maar goed dat  ik tegen Lauren niet gezegd heb dat ik de dienster mooi vind want ze blijkt Nederlands. Ze is hier blijven hangen na een jaar praktijk na haar studie frans. Vandaag is het landschap redelijk monotoon. De begroeiing rond het kanaal is dicht. Nadat we de helft gedaan hebben wordt het wegdek minder en verandert soms in een eenmans onverhard paadje.

Er zijn veel boten op het kanaal, vaak huurboten. Het lijkt ons wat saai, want de boten doen waarschijnlijk maar de helft van de afstand die wij doen, en er zijn veel sluisjes te nemen. Maar het ziet er wel gezellig uit.

Soms gaat de rivier onder het kanaal door! Zoals hier:

IMG_9841

 Erik vindt een meertje op de gps en we nemen een lekkere duik. Zwemmen in het kanaal wordt afgeraden. Het water staat namelijk er zo goed als stil. Soms komen we wat mensen tegen die het toch doen. De gps is reuze handig. Het is gemakkelijk om kleine weggetjes te vinden en afstanden in te schatten.

In Castelnaudary lunchen we bij een oude markthal waar een optreden voorbereid wordt. We komen de Australiërs tegen die daar hun tent opgezet hebben. Daarna klimmen we naar een windmolen die op een heuvelrand boven het plaatsje staat. In ‘Sans Famille’ wordt het plaatsje omschreven als het stadje met de vele windmolens, maar er staat er nog maar een. We vragen het na, en destijds waren het er wel 31!

Als we in Carcassonne (bekend van het bordspel en ook Remi noemt ‘la cité de Moyen Age’) aankomen vragen we naar de camping. We worden achtereenvolgens door twee verschillende mensen de weg gewezen, rijden uiteindelijk zeker 6 km om het plaatsje heen over de autoweg, en vinden de camping uiteindelijk 1 km van de plek waar we het oorspronkelijk vroegen. Daar zijn wel wel wat vervelend onder. We klimmen naar de oude stad die prachtig op een heuvel ligt als een onneembare vesting. Het ziet er zo bijzonder uit! We bespreken hoe het kan dat zoiets nog staat sinds de Middeleeuwen: wilde niemand het dan bezetten, bombarderen of renoveren in al die tijd. De volgende dag leren we van Mario dat het nep is. De graaf heeft uit de puinhopen het middeleeuws centum opnieuw laten bouwen. Maar het is wel erg mooi!

We dineren op een pleintje. Zware concurrentie heeft de prijzen flink aangetast: 12 euro voor een driegangenmenu!

 dag 11, donderdag 21 juli, Carcassone – Capestang, 90 km

“Hoe heerlijk is dat reizen in eene boot! De paarden stapten voort op het jaagpad en zonder dat wij eenige beweging gevoelden, gleden wij zachtkens over het water. De twee dichtbegroeide oevers spoedden ons voorbij en men hoorde geen ander gedruisch dan van het lekken van het water tegen het schip, dat zich vermengde met het rinkelen der schellen, die de paarden om den hals droegen.”

Ja ja, hoewel Rémi het  meestal slechter heeft dan wij, heeft hij het op het Canal du Midi duidelijker beter getroffen. Voor hem enkel luieren op de boot, voor ons kontpijn! 😉 Wij zochten naar een boot die lijkt op de beschrijving van ‘De Zwaan’ uit het boek. Hier wat mogelijkheden:

IMG_9843IMG_9844

We rijden naar de stad, en kopen op de markt fruit. Bij het station pakken we het kanaal weer op. Trèbes is een toeristisch plaatsje met een haventje en we drinken koffie op een terras. De route wordt steeds smaller, en het wordt steeds warmer. We zien weer een meertje op de gps en koelen daar in af. Het is een leuk stuk van het kanaal: wisselende landschappen en veel dorpjes. Op het laatst snijden we een stuk af over een grote weg, met gelukkig weinig auto’s. We gaan op de camping municipal van Capestang staan, de campings municipal bevallen ons goed. We hebben een grasplek maar er komt een Italiaan aanrijden, Mario, die een zandbak krijgt als plek. Hem uitgenodigd om bij ons te komen staan, er is plek genoeg. Mario is 59 jaar, fietst al 30 jaar op fietsvakantie, betreurt het dat hij geen vrouw en geen kinderen heeft, zorgt er altijd voor dat al zijn kleren netjes gewassen zijn, vertelt verhaaltjes en staat altijd om 7 uur op.  We hebben de hele avond met deze guitige en vrolijke Italiaan met flaporen gesproken. Eigenlijk doet hij wel denken aan Vitalis met zijn opgewekte humeur en kinderlijkheid, én zij spreken beiden Frans en Italiaans.

Dag 12, vrijdag 22 juli, 86 km naar Sète met de fiets, naar Montpellier verder met de trein

“Drie dagen later ontving mevrouw Milligan een brief van mijn meester, dat hij den daaropvolgenden Zaterdag met den trein van twee uur te Cette zou komen.”

Om negen uur hebben we ingepakt en rijden naar een café in het plaatsje en ontbijten daar. We moeten wachten tot 10 uur tot de fietsenmaker open is, er zijn gisteren twee spaken in mijn achterwiel gebroken. Die heeft nu geen tijd dus vervangt Erik ze terwijl de hulp met verbazing toekijkt, hij kan het niet.

Met een stevig wiel duiken we de regen in. Op de asfaltweg valt het mee maar als we langs het kanaal gaan rijden is het onverharde pad veranderd in een modderboel met voortdurend plassen. Voor het eerst de regenjacks aan. Vlak voor Beziers gaat het kanaal een aquaduct over, en wordt het droog en de route wordt weer een asfaltweg. We komen in een erg toeristisch gebied terecht, met een aantal lunaparken, vreemd zo in het boerenland. In Agde eten we een grote meloen op een pleintje.

Weer pech. Lauren merkt dat de bagage erg los lijkt te zitten. Een  schroefje is verdwenen en meerdere zitten los. Gelukkig is het te repareren.

We komen in een natuurgebied, vol riet, en rijden over een lemen/ modderpad. Op het eind daarvan schrapen we de modder van de banden en de rest van de fiets.

Dan wordt het lekker, een breed betonnen fietspad, met wind in de rug, en we zijn al om 5 uur in Sète. In een strandtent vieren we het behalen van de eindstreep.

In Sète probeert mevrouw Milligan Rémi van Vitalis te ‘krijgen’, maar die gaat er niet op in. Na een maandenlang verblijf bij Mevrouw Milligan en zoon Arthur gaat Rémi weer trekken met Vitalis.

We moeten zaterdag rond zeven ’s ochtends de trein naar Parijs hebben. Op de de gps en ipad zien we dat het moeilijk is het toeristische plaatsje uit te rijden zonder op een grote weg te belanden. We zien één weggetje. Na 5 km blijkt dat, anders dan op de gps staat, dood te lopen. Een foutje in de kaart! We rijden teug naar de grote wegen maar het blijft een zoekplaatje. Gelukkig is er trein en binnen 10 minuten zijn we in Montpellier waar we via booking.com ook een hotel hebben gereserveerd. We vinden het snel.

We hebben een kaartje vanaf Narbonne dat verder weg ligt, maar kunnen hier opstappen. Als Erik de vertrektijd opzoekt blijkt dat de TGV ook in Sète stopt…

dag 13,  zaterdag 23 augustus, terug naar huis

Om 5 uur gaat de wekker en door een donker Montpellier rijden we naar het station. Daar anderhalf uur aan de fietsen gesleuteld om ze we om te vormen van pakketten van max 120 cm breed en 90 cm hoog. Het is spannend want het perron wordt pas een kwartier van te voren bekend gemaakt, de tgv’s zijn lang en we moeten de afstand 3 x lopen (heen met bagage, terug zonder, en weer een keer heen met het tweede stuk bagage). Wel is er electriciteit in de trein voor de electronica.

In Parijs heeft de treinreiswinkel bedacht dat 1:05 uur overstaptijd voldoet tussen Paris de Lyon en Paris Nord, oef zou dat lukken? Weer eerst langs de trein het perron af en dan een gang van 500 meter. Dan moet Erik de taxichauffeur nog overtuigen dat de fietsen best in zijn auto passen als hij een deel van  de achterbank neerklapt. We hebben al 25 minuten verbruikt voordat de taxi rijdt, en die doet er ook nog 25 minuten over om naar het andere station te komen. Het is nog een stuk naar het perron, en daar wacht extra terrorisme-controle. We moeten achter in enorme rij gaan staan, dat lukt niet met de bagage, maar die mag ook niet onbeheerd blijven staan. Dan weet ik de chef te overtuigen dat we anders de trein niet halen, en mag ik zonder pascontrole verder. Lauren volgt later in de rij. Net als we binnen zijn gaat de trein rijden..

Vergeleken met Parijs zijn Brussel en Leiden peuleschillen, en we laten ons met de taxi thuisbrengen.

Rémi had hier geen last van! Het was leuk om samen door de wereld te trekken. We hebben door Hector Malot een mooie tocht meegemaakt, langs mooie plaatsen, en vooral de Dordogne en Canal du Midi waren bijzonder.

Volgende keer gaan we de route van Rémi verder volgen vanuit Sète! Dankjulliewel voor het volgen. We hebben genoten van jullie reacties!
Au revoir!

“–Arthur, ik zal altijd van u blijven houden, zeide ik snikkend, en u mevrouw, nooit zal ik u vergeten.

–Rémi! Rémi! steunde Arthur.

Maar ik hoorde niets meer; ik was verdwenen en had de deur achter mij gesloten.

Een oogenblik later stond ik naast mijn meester.

–En nu vooruit! zeide hij.

Wij verlieten Cette en sloegen den weg naar Frontignan in.

Zoo verliet ik mijn eersten vriend en tal van lotgevallen werden mijn deel, waarvoor ik anders bespaard zou zijn gebleven, indien ik niet het slachtoffer van een afschuwelijk vooroordeel ware geweest en mij niet door een dwaze vrees had laten beheerschen.”

Lees hier alle avonturen die Rémi beleefde tussen Bordeaux en Sète: Vitalis voor de rechter, Rémi gaat op een schip, krijgt een eerste vriend en moet afscheid nemen

En francais: 

Jour 8, le lundi 18 Juillet, Bordeaux

Le premier jour nous avons fait pas de vélo! En tram nous sortons à la foire à la ville, et les étapes. Il y a une place qui est mis sous l’eau de 10 cm où petits et grands avec le temps chaud, 30-35 degrés, amusez-vous avec elle en travers de la marche. La première rue nous marchons par la rue Saint-Remi chaud! Un autre Rémi bien sûr, mais nous trouvons qu’il est très agréable.Nous obtenons une énorme librairie appelée au sein de Mollat à la recherche de livres de Malot. Erik doit demander une habitude fait tout le monde s’ils se Hector Malot ou Sans Famille connaissent et ont lu et leur dire au sujet de notre projet de voyage. Ainsi, ici aussi. Bien que Malot a écrit 10 livres ont juste Sans Famille: quatre versions pour les enfants et une pour les adultes. Tout pour seulement 5 ou 6 euros. Probablement parce que les droits ont expiré, les descendants ont pas de frais d’auteur plus. Nous achetons la version pour adultes. Nous avons l’ebook néerlandais, mais avec ce que nous pouvons mieux apprendre le français.

Lauren est très heureux qu’elle peut manger de la nourriture de la santé dans une tente hipster. Partout où nous sommes heureux qu’il ya des Hema en France. Ils sont très utiles pour des choses comme un mini dentifrice, crème solaire mini, des bouchons d’oreilles et la Hollande présente pour Warmshowers hôtes! Il y have des Stroopwafels et du drop! Tres magnifique!

Tout ce que nous devons nous prenons pour acquis aujourd’hui. De même, Erik avec sa carte SIM pour aller avec le cas pour seulement 15 pasteurisée Internet. En outre, dans une deuxième librairie part, nous ne trouvons que “Sans famille”. Mais un livre avec quatre histoires de ce moment-là des enfants qui voyagent, y compris «sans famille» et Jules Verne. Nous marchons le long de la Garonne aux anciens quais. De nombreux restaurants et un parc aménagé en bas. Nous sommes également à la recherche d’un supermarché et que nous voulons lui donner un. Il est notre jour de chance.

 

Nous buvons un verre de vin blanc dans un restaurant chic sur la Garonne. En face, nous voyons un bâtiment qui ressemble beaucoup à un moulin à farine, et même les grandes lettres GMP debout sur le bâtiment pour le Grand Paris meunière. Lia et Erik vont acheter un appartement dans le moulin à farine fonctionne plus à Leiden. Par conséquent Erik est intéressé. Cette usine est toujours en opération.

 

Nous prenons le tram à la «maison» à Laurent et Lisa. Nous cuisinons pour eux Hollands: chou rouge aux pommes, pommes de terre et boulettes de viande maison. L’appel arrive sur le lac près. Et Erik vraiment envie d’y nager. Et Lauren aussi. Il ne semble pas ou Laurent et Lisa souvent, ils semblent avoir une pause pour profiter. Laurent propose de conduire pour nous. Alors on y va avec quatre dans la caravane Laurent avec Lisa dans la base de lit en arrière. Le lac est plein d’enfants heureux de jouer et les gens barbecuende. Nous nageons un tour et c’est rafraîchissant.

Jour 9, mardi 19 Juillet, avec le TGV à Toulouse puis à vélo 22 km à Deyme

Nous nous dirigeons vers la gare St Jean. Une autre situation imprévue au TGV, ils ont échangé les deux ensembles de train, et nous devons nous conduire sur la plate-forme avec le vélo pour être à l’heure au bon wagon. Nous avons un compartiment pour nous et les vélos et une table, le luxe!

 

Dans un premier passage pour piétons à Toulouse capable de jongler avec une fille, demande originale, mais ils ne l’ont pas inventé, plus le faire. Au thé nous négligeons un couple mendicité avec un chien qui rend les gens heureux avec leur salutation enthousiaste.

 

Nous roulons condamnés à le Palais de Justice où Vitalis est une peine d’emprisonnement de deux mois pour avoir insulté un agent de police. De Rémi seulement voyager plus loin avec les animaux.

 

Le canal est proche et est pas large sur les deux côtés bordés de grands arbres et des courbes douces. Les substrats différents, le changement de vue (parfois nous conduire à d’autres moments dans un tunnel d’arbres est ouvert) et l’environnement changeant, il est pas ennuyeux. Il y a aussi beaucoup d’autres cyclistes de vacances, y compris les familles avec enfants!

 

A Deyme est de savoir où Rémi Mme Milligan a rencontré le besoin qu’il y voyageait avec son fils handicapé sur le canal. Et il y a aussi un camping! Nous rencontrons les cyclistes reporter au Pays de Galles et l’Australie. la bicyclette et de Le Gallois a pris une boutique pleine de vélo, même avec une chaîne de secours. Le couple de l’Australie a tout nouvel ULM Cannondale vélos de route, mais ne fonctionne que près de 50 km par jour.

 

Nous mangeons une délicieuse pizza dans un restaurant de plats à emporter, où le propriétaire ne veut pas un pourboire! Nous avons jamais connu.

 

 

 

Jour 10, le mercredi 20 Juillet, – Carcasconne, 102 km

 

Lauren est fatigué et souffre de son genou, si facile. Et nous avons le premier vent de face décent. En outre, il faut jusqu’à 25 km avant de trouver un café, mais qui est tout à fait un bon restaurant avec une écluse. Le gâteau, nous devons nous chercher à la boulangerie. Mais je ne l’ai pas dit que je Lauren aime la serveuse parce qu’elle est le néerlandais. Elle est coincée ici après une année de pratique, après avoir étudié le français. Aujourd’hui, le paysage est assez monotone. La végétation qui entoure le canal est fermé. Après que nous avons fait la moitié de la surface de la route est moins et se transforme parfois en un chemin de terre un seul homme.

 

Il y a beaucoup de bateaux sur le canal, louer souvent des bateaux. Il semble un peu ennuyeux, parce que les bateaux ne probablement que la moitié de la distance que nous faisons, et il y a de nombreux verrous. Mais il semble confortable.

 

Erik trouve un lac sur le GPS et prendre un bain. Piscine dans le canal est pas recommandé. L’eau est claire, il y a pratiquement silencieux. Parfois, nous recevons des gens qui le font. Le GPS est très pratique. Il est facile de trouver des petites routes et d’estimer les distances.

 

Castelnaudary nous avons déjeuné dans une ancienne halle où l’action est en cours de préparation. Nous venons contre les Australiens qui ont depuis mis en place leur tente. Ensuite, nous montons à un moulin à vent qui se dresse au-dessus du village sur une crête de la colline. Dans “Sans Famille” la ville est décrite comme la ville avec ses nombreux moulins à vent, mais il n’y a toujours qu’un seul. Nous demandons à la suivante, puis il y avait 31!

 

Quand nous sommes arrivés, nous demandons votre camping Carcasconne (connu dans le jeu de plateau). On nous montre successivement la façon par deux personnes différentes, conduire extrémité au moins 6 km de la ville à travers la route, et finalement trouver le site à 1 km de l’endroit où nous avons demandé à l’origine. Il y a cependant bien en deçà de ce que ennuyeux. Nous montons à la vieille ville, qui est magnifique sur une colline comme une forteresse imprenable. Il a l’air si spécial! Nous discutons comment il peut être une telle chose encore debout depuis le Moyen Age: personne ne voulait l’occuper, les bombardements ou rénover pendant tout ce temps. Le lendemain, nous apprenons de Mario qu’il est faux. Le comte est des décombres à nouveau construit le centum médiéval. Mais il est très beau!

 

Nous avons dîné dans un petit carré. forte concurrence a affecté les prix considérablement: 12 euros pour un repas de trois plats!

 

 

 

Jour 11, le jeudi 21 Juillet, – Capestang, à 90 km

 

Nous nous dirigeons vers la ville et acheter les légumes du marché. A la gare, nous revenons sur le canal. Trebes est une ville touristique avec un port et nous boire du café sur une terrasse. Le sentier devient plus étroit, et il devient plus chaud. Nous voyons un petit lac sur le GPS et il se rafraîchir. Il est un beau morceau de la chaîne: paysages changeants et de nombreux villages. Au final, nous couper un morceau d’une grande manière, avec des petites voitures heureux. Nous sommes sur le camping municipal Capestang, campings costume municipal nous bien. Nous avons une place de l’herbe, mais il vient à cheval italien, Mario, qui obtient un bac à sable et lieu. l’a invité à venir se joindre à nous, il y a assez de place. Toute la soirée avec ce atypique (pas boire d’alcool et de ne pas manger de la viande), Italien parlé.

Jour 12, le vendredi 22 Juillet, 86 km de Sète à vélo, puis en train jusqu’à Montpellier

La pluie, l’objectif atteint et a perdu

 

Pour nous emballés entraînement de neuf heures dans un café dans la ville et prendre le petit déjeuner. Nous devons attendre jusqu’à 10 heures jusqu’à ce que le vélo est ouvert, il y a deux rayons cassés hier dans ma roue arrière. Quels Erik a maintenant remplace le temps alors qu’ils aident à regarder avec étonnement, il ne peut pas.

 

Avec une roue pleine de nous plonger dans la pluie. Sur la route de l’asphalte, il est pas trop mal, mais si nous allons à cheval le long du canal est le chemin de terre transformé en un gâchis boueux à la miction constante. Pour la première fois les prises de pluie. Juste avant le canal de Béziers est un aqueduc, et le sec et l’itinéraire est à nouveau une route pavée. Nous nous trouvons dans une zone très touristique, avec un certain nombre de parcs d’attractions, étranges comme dans les terres agricoles. Agde nous mangeons un gros melon sur une place.

 

Encore une fois malchanceux. Lauren remarque que les bagages semble être très lâche. Une vis a disparu et plus lâche. Heureusement réparer.

Nous arrivons dans une réserve naturelle pleine de roseaux, et la conduite sur une piste de boue / de la saleté. A la fin de celui-ci, nous grattons la boue des pneus et le reste de la moto.

Ensuite, il est agréable, large piste cyclable en béton, avec vent arrière, et nous sommes déjà à 5 heures à Sète. Dans une plage, nous célébrons pour atteindre la ligne d’arrivée.

 

Sète essaie de le get ‘Mme Milligan Rémi Vitalis aussi, mais cela ne va pas dans. Après un long séjour d’un mois avec le fils de Mme Milligan et Arthur Rémi tirer en arrière avec Vitalis.

 

Nous nous sommes assis autour de sept heures du matin, le train pour Paris. Sur le cas du GPS et nous voyons qu’il est difficile de conduire de la ville touristique sans se retrouver dans une grande manière. Nous voyons une route. Après 5km montre que, contrairement à la position GPS à une impasse. Une erreur dans la carte! Nous roulons pour tirer les grandes routes, mais il reste un casse-tête de l’image. Heureusement, il est en plein essor et nous sommes à moins de 10 minutes à Montpellier où nous avons réservé un hôtel par booking.com. Nous trouvons rapidement.

Nous avons un billet de Narbonne qui est plus loin, mais pouvons obtenir ici. Erik écart apparent cherche le TGV arrête également à Sète …

 

 

Jour 13, le samedi 23 Août, est rentré chez

 

A 5 heures l’alarme se déclenche et un Montpellier sombre en voiture à la gare. Depuis une heure et demie sur les vélos que nous bricolée autour d’eux pour former des paquets de jusqu’à 120 cm de large et 90 cm de haut. Il est passionnant parce que la plate-forme sera annoncé quinze minutes à l’avance, le TGV sont longues et nous avons besoin de la distance x 3 pieds (environ avec des bagages, sans retour, et encore une fois de retour avec la deuxième pièce de bagage). Cependant, il y a de l’électricité dans le train pour l’électronique.

 

A Paris inventé le magasin de train qui rencontre 13:05 temps de transfert entre Paris, Lyon et Paris Nord, whew devrait-il fonctionner? Encore une fois d’abord la plate-forme le long du train, puis un couloir de 500 mètres. Erik n’a pas encore de convaincre le chauffeur de taxi qui correspondent les meilleurs vélos dans sa voiture comme il rabattu une partie de la banquette arrière. Nous avons déjà consommé 25 minutes avant de conduire les taxis et il fait environ 25 autres minutes pour se rendre à l’autre station. Il est une autre pièce à la plate-forme, et il attend supplémentaire au terrorisme contrôle. Nous avons besoin de passer derrière en file d’attente énorme, qui échoue avec les bagages, mais qui ne doit pas être laissé sans surveillance. Je sais comment convaincre le patron que nous aurions autrement pas prendre le train, et je peux continuer sans contrôle de passeport. Lauren suivra en ligne. Tout comme nous allons prendre le train ..

Par rapport à Paris et Bruxelles sont Leiden cosses pod, et laissez-nous ramener à la maison en taxi.

 

Rémi n’a pas pris la peine ici! Il était agréable de tirer le monde ensemble. Nous avons connu un bon voyage d’Hector Malot, passé de beaux endroits, notamment la Dordogne et le Canal du Midi étaient spéciaux.

 

La prochaine fois que nous allons continuer à suivre la route de Rémi de Sète!

Advertenties

3 Reacties op “Dag 8 t/m 13: Bordeaux, Toulouse, langs het kanaal en we bereiken de zee!

  1. @Sander: Dankjewel! De reis gaat waarschijnlijk weer verder over twee jaar. Hangt een beetje af van hoeveel vakantie ik heb!
    @Marlies: Dankjewel! Ja helemaal heel. Wel even rustig bijkomen hoor 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s