Dag 4 t/m 7: Dordogne, zon, fietscrisis en oude treinrailspaden

“Toen wij het dorre en onvruchtbare landschap verlaten hadden, daalden wij naar het schoone en liefelijke dal van de Dordogne, dat wij bij kleine dagreizen doortrokken, want een rijk land bevat welgestelde burgers en daar onze voorstellingen zeer talrijk waren, stroomde het geld in Capi’s bakje.”

dag 4: donderdag 14 juli – van Chastang naar Sarlat le Caneda – 90 km

We rijden door een veeteeltgebied met veel hoge oude bomen. Er zijn weinig grotere plaatsen, wel veel dorpjes. Er rijden nauwelijks auto’s, en zeker geen fietsen. De route laat ons drie keer klimmen naar circa 250 meter en dan weer sterk afdalen.

Opvallend is dat we tijdens het fietsen op verschillende dingen letten. Erik is gefascineerd geraakt door stenen muren van huizen. Fabienne heeft ons in één van de Remi-achtige dorpjes een muur laten zien, waarvoor ze de stenen handmatig heel netjes in rechthoekige vormen hakten en daarna als een tetrispuzzel in elkaar zetten. Lauren valt het op dat in deze streek de bloemen in de berm altijd paars, wit en geel zijn. Zoals ze gisteren ook in de vaas stonden in het meer-restaurant. Doetank PEER-weetje: Voeg zwart toe en je hebt de non-binary pride flag!

We hebben de grote ronde broden ontdekt. Ze zijn van binnen grijs, en met een dikke korst, en we kunnen er eindeloos van eten, bedekt met pruimen- of vijgenjam. We denken dat Rémi, Vitalis, Dolce, Zerbino, Capi en Joli-Coeur deze ook aten! Maar dan zonder jam helaas.

De laatste daling brengt ons via een klein weggetje in het dal van de Dordogne en het plaatsje Souillac. Daar doen we een biertje op een terras onder een hoge boom. Hier verandert het verlaten boerenlandschap in een toeristisch gebied en dat merken we meteen goed aan het type winkels en de toeristen, ook op de fiets. Naar Sarlat is er namelijk een fietspad van 30 km, deels over een voormalig spoorbaan. Omdat deze omzoomd is door hoge bomen is het prettig fietsen in de schaduw. En bovendien ook heel leuk afwisselend want je komt overal waar de trein kwam. Dus ook over bruggen die uitkijken op de daken van huisjes en door tunnels! We zien ook skaters, wandelaars en hardlopers op dit pad. Het heeft een sfeer zoals je ook ziet langs Hudson river in New York en andere langwerpige wandel- en fietsparken wereldwijd.

Remi en Vitalis bewegen zich net als ons door deze “brede vallei van de Dordogne” (hoofdstuk 9). De leuke, en rijke plaatsjes, zullen waarschijnlijk voor veel en goed betaald publiek gezorgd hebben.

We besluiten een camping te nemen, voor de douche en wifi. Lauren neemt een uitgebreide douche en wast na 5 dagen haar haar. Immens fris en gelukkig is ze erna. We zwemmen in het zwembad, en rijden naar het oude centrum 5 km verderop. Dat blijkt vanwege de middeleeuwse bouw ervan én de nationale feestdag van 14 juli één groot restaurant met overvolle terrassen te zijn. We vinden een restaurantje aan de buitenkant. In onze menukeus ontwijken we naarstig de foie gras, wat hier schijnbaar de plaatselijke specialiteit is. Maar lief voor ganzen is het niet. Lauren kent het enkel van een filmpje waarin de ganzen vloeibaar eten wordt ingegoten. Ze krijgen veel te veel zodat hun lever opzet. En dat is foie gras. Pas later, als de wijngebieden van Bordeaux in zicht komen verdwijnen de borden met breed lachende ganzen. Als boeren met kiespijn. Als iedereen naar het vuurwerk loopt rijden wij het stadje uit. Later horen we dat bij een soortgelijk vuurwerk in Nice een vrachtauto op de menigte is ingereden als aanslag. En we lezen in de krant dat Europa moet wennen aan dit soort aanslagen, is dat zo? Overal beveiliging, en toch regelmatig menselijk drama. Is er geen andere oplossing? Laurens mening hierover is dat deze aanslagen een gewelddadige uiting zijn van anti-Europese gevoelens die in grote delen van Azie te horen zijn. Over beleid, over multinationals, over bijdrage aan oorlogen. Dit leeft bij heel veel mensen. Vanzelfsprekend gaan de meeste mensen echter niet over tot geweld. Geweld is echter blijkbaar in deze wereldwijde patriarchale cultuur de enige manier waarop we luisteren, communiceren zelfs. We reageren met vlaggen en berichten op Facebook, krantenartikelen, overleggen op hoog niveau en door middel van het bombarderen in het Midden-Oosten met drones. Het is hetzelfde als met de suffragettes tijdens de eerste golf in hun strijd voor kiesrecht voor vrouwen. In de film Suffragette vraagt een politieman aan een suffragette: “Waarom maken jullie van alles kapot en gooiden jullie een bom op het huis van de minister?” (overigens zonder doden). De suffragette reageert: “50 jaar lang hebben we geprobeerd met jullie (mannen) te praten. Jullie wilden niet luisteren. Geweld is de enige taal die jullie verstaan.”
dag 5, vrijdag 15 juli, naar Lalinde, 66 km

Het is een hete dag. We besteden de ochtend aan koffie drinken en verslag schrijven, maar het uploaden lukt niet. Onderwijl kijken we naar beelden van Nice op de Franse tv op de camoing. We klimmen het dal van de Dordogne uit over een grotere weg, en Lauren vindt de drukke weg maar niets en we vinden kleinere weggetjes op de GPS voor het vervolg. Wel af en toe onverhard, en soms over gras. Hier heeft Rémi zeker gelopen. Lauren maakt onder andere hier filmpjes met de GoPro camera bevestigd op haar stuur en zal die na de vakantie editen en ook op deze blog delen. Dazen steken ons hier met liefde.

We dalen weer af naar de Dordogne en daar ligt een mooi plaatsje waar we lunchen in een parkje. We vinden een klein weggetje, en weer een weggetje over gras, in het brede vlakke gedeelte aan de lage kant van de rivier. Dan klimmen we een beetje en zien aan de overkant van de rivier een lange grasstrook met veel recreërende mensen. Dat ziet er aantrekkelijk uit en we rijden over een hoge oude brug naar de overkant en laten onszelf ook te water.

Als toetje klimmen we drie keer flink over een heuvel in de meander van de rivier, en komen bij een dorpje met een terras aan de Dordogne. Onder bomen eten we op een terras. Lauren drinkt een heerlijke Spritz. We rijden nog 10 km over een klein weggetje langs de rivier, en daar ligt een rustige camping met heel mooi uitzicht: We kamperen namelijk pal naast de Dordogne. Het is inmiddels 9 uur maar we zwemmen nog even in de Dordogne voordat het donker wordt.

Het is een prachtige streek. Mooie dorpjes en de altijd aanwezige rivier.


dag 6, zaterdag 16 juli, naar Castillon la Bataille, 96 km

We proberen vandaag Bordeaux te halen. Dat is minstens 130 km, dus het is de vraag of het lukt. Om acht uur zitten we al op de fietsen. Onze spieren laten zich voelen, ook omdat het flink koud is, misschien wel onder de 10 graden.

Na 25 km rijden we Bergerac in. Het begint inmiddels heel warm te worden nu. Veel marktjes en een lekkere cappucino. We rijden over een enigzins saaie, want vlakke, weg naar Ste-Foy la Grande. Weer een markt, en weer een leuk plaatsje. Het dal wordt weer smaller en weer leuker. We kiezen op de gps het kleinste weggetje en komen op een mountbaiketrail terecht. Aan de rivier eten we wat op een hip terras met een strandtentsfeertje. Dan het enige klimmetje van de dag, Lauren komt met moeite boven, en we moeten nog een eind..

Onderweg zien we veel wijngaarden. Waarschijnlijk zou Bordeaux wijn net zo goed côtes de Dordogne kunnen heten..

We dalen weer af naar de rivier en peddelen rustig verder. In Castillon la Bataille gaan we de brug over en drinken een paar blikjes Perrier-water want het is inmiddels erg warm. Maar bij Lauren is de fut eruit. We vlijen ons neer op een mooi grasveld langs de brede rivier, die zonder dat we het merken tijdens ons gesprek zeker een meter stijgt. Een stuk terug hebben ze dus blijkbaar de dam open gezet. We discussiëren over wat te doen, Lauren heeft de voorkeur voor stoppen, Erik voor doorgaan. Op dat moment hebben we 100 km gedaan en Bordeaux is nog 50. Uiteindelijk zien we na een heftige discussie de voordelen in beiden, maar kiezen voor blijven. We keren om naar Castillon la Bataille waar een camping is.

Bij de brug is een groot terras dat overvol is met gasten, en we eten er gezellig en overdadig.
Voor Lauren was dit de zwaarste dag tot nu toe: vroeg opstaan, met spier-, kont- en lichte kniepijn 100 km fietsen, verzengende hitte op asfaltwegen met auto’s en afgezien van het mountainbiketrail veel saaiheid. Ze eindigt de dag uitgeput en met hoofdpijn. Ze is dan ook zeer gelukkig als ze in bed kan gaan liggen.

dag 7, zondag 17 juli, naar Bordeaux, 60 km

Lauren slaapt uit terwijl Erik het verslag verder maakt. Als Lauren wakker wordt voelt ze zich weer helemaal top. Slaap heelt alles. Als we om 11 uur wegrijden is het al erg warm, tegen de 30 graden. We rijden voor de derde keer hetzelfde stukje langs de Dordogne. Bij Saint Jean de Blaignac nemen we afscheid van de rivier en fietsen een rivierdal in. Iets voorbij Naujan et Postiac heeft Erik weer een fietsroute over een oude spoorweg gevonden, de piste Rogér Lapébie. Deze zal Rémi zeker niet gevolgd hebben want dan was hij door een trein overreden! Meteen komen we fietsers tegen die we vragen of we wel de goede kant op gaan. En we passeren voortdurend fietsers. Nu niet enkel dagfietsers maar ook veel vakantiefietsers met dezelfde ortliebtassen. Hier zijn we niet meer origineel en zeggen mensen opeens ook minder gedag. Men denkt waarschijnlijk: “Je blíjft niet hallo zeggen.”

Bij een tentje langs de route bij Créon met prima fietsersvoer eet Lauren een hamburger en Erik oesters, met worstjes!, en frites. We komen aan de praat met een Spaans fietsend stel met zoon van 8 jaar. Ze doen zo’n 40 km per dag en slapen in airBnBs. Ze worden zowel enthousiast van Warmshowers als alternatief voor airBnB als van Alleen op de wereld als leesboek voor hun zoontje. Ze doen Lauren denken aan toen Erik, Lia en Lauren als gezinnetje vroeger samen op fietsvakantie gingen. Je komt zulke gezinnetjes niet veel tegen! De laatste 20 km naar Bordeaux gaat heuvel af, en we zijn er snel. Via een van de bruggen de brede Garonne overgestoken.

Via de gps zijn we snel bij vader Laurent en dochter Lisa van 16 jaar, onze tweede warmshowers, die im een buitenwijk van Bordeaux wonen. In een modern bungalowhuis met fijne tuin. We kunnen bij hen met de tent in de tuin staan en kunnen er onze eerste (en enige) was doen. Laurent vertelt over zijn fietsvakantie van een jaar met zijn vriendin door Amerika. Zijn dochter is niet zo’n fan van fietsen, wij natuurlijk alledrie wel. Maar ook Laurent geeft toe: Na een paar maanden fietsen begint het wel te vervelen, dat elke dag fietsen.

Lees hier wat Rémi beleefde op dit stuk van de reis: Rémi leert lezen, gaat door berg en dal, en ontmoet een reus met zevenmijls laarzen

translation par Google translate (pas perfect..)

Jour 4: jeudi, 14e Juillet – de Chastang à Sarlat le Caneda – 90 km

Nous traversons une zone agricole avec beaucoup de grands arbres. Il n’y a pas de grandes villes, seulement un grand nombre de villages. ON voit à peine les voitures, et certainement pas de vélos. Le parcours nous laisse trois fois grimper à environ 250 mètres, puis descendre brusquement.

Il est remarquable que nous prêtons attention à d’autres choses. Erik est fasciné par des murs en pierre des maisons. Fabienne nous a montré un mur dans l’un des Remi-villages, qu’ils les pierres à la main très soigneusement découpés en formes rectangulaires, puis comme un puzzle Tetris mettre ensemble. Lauren est remarquable que, dans cette région, les fleurs dans la berme toujours violet, blanc et jaune. Comme ils se tenaient hier dans le vase dans le restaurant du lac. Ajouter noir et vous avez non binaire drapeau de fierté.

Nous avons découvert les grands pains ronds. Ils sont en gris, et avec une croûte épaisse, et nous pouvons sans cesse la nourriture, couvert de prune ou de confiture de figues. Nous pensons Rémi aussi à ce! Mais sans la confiture malheureusement.

Remi et Vitalis lui tout comme nous passons à travers cette «large vallée de la Dordogne» (chapitre 9). villes mignonnes et riches auront probablement causé beaucoup et bien payé public.

La dernière goutte nous emmène à travers une petite route dans la vallée de la Dordogne et le village de Souillac. Nous faisons une bière sur une terrasse sous un grand arbre. Ici commence la zone touristique et nous notons bien le type de magasins et les touristes, également sur des bicyclettes. Sarlat car il y a une piste cyclable de 30 km, en partie sur une ancienne voie ferrée. Parce qu’il est entouré de grands arbres est le vélo agréable à l’ombre.

Nous décidons de prendre un camping pour la douche et le wifi. Lauren prend une longue douche et lave ses cheveux après 5 jours. elle est extrêmement douce et heureuse après. Nous nageons dans la piscine, et conduisons à la vieille ville à 5 km. Cela est évident en raison de la fête nationale du 14 Juillet pour être un grand restaurant avec terrasses. Et surpeuplés. Nous trouvons un restaurant à l’extérieur. Dans notre choix de menu, nous évitons soigneusement le foie gras. Si tout le monde court vers le feu d’artifice que nous conduisons hors de la ville. Plus tard, nous entendons qu’un camion sur la foule a été exécuté comme un arrêt à un feu d’artifice similaires à Nice. Et nous lisons dans le journal que l’Europe doit se habituer à ce genre d’attaques, est-ce pas? Sécurité partout, et drame humain encore régulier. Y at-il pas d’autre solution? opinion Laurens est que ces attaques sont une manifestation violente de sentiments anti-européens qui peuvent être vus dans de nombreuses parties de l’Asie. A propos de la politique, environ multinationales à contribuer à la guerre. Ce vit chez de nombreuses personnes. De toute évidence, cependant, la plupart des gens ne recourent pas à la violence. La violence, cependant, est apparemment dans cette culture patriarcale mondiale la seule façon dont nous écoutons même communiquer. Nous réagissons avec des drapeaux et des messages sur Facebook, des articles de journaux, conférons de haut niveau et par les bombardements au Moyen-Orient avec des drones. Il en est de même avec les suffragettes au cours de la première vague dans leur lutte pour le suffrage des femmes. Dans le film Suffragette demander un policier à une suffragette, “Pourquoi faites-vous tout cassé et vous a jeté une bombe dans la maison du ministre?” (d’ailleurs, aucun décès). Suffragette répond: «Depuis 50 ans, nous avons essayé de parler à vous (hommes) Vous ne voudriez pas écouter la violence est la seule langue que vous comprenez …”
Jour 5, le vendredi 15 Juillet à Lalinde, à 66 km

Nous passons la matinée à boire du café et de rédiger un rapport, mais le téléchargement échoue. Nous montons la vallée de la Dordogne dans un plus grand chemin, et Lauren trouve la route très fréquentée mais rien et nous trouvons de plus petites routes sur le GPS pour la suite. Cependant, parfois non pavée, et parfois l’herbe. Ici Rémi certainement eu lieu.

Nous descendons à la Dordogne et il y a un endroit agréable où nous avons déjeuné dans un parc. Nous trouvons une petite route et une autre route sur l’herbe, la vaste zone plate sur le bas côté de la rivière. Ensuite, nous montons un peu et vu à travers une longue bande d’herbe avec de nombreuses personnes recreërende. Cela semble attractif et nous conduire sur un vieux pont haut de l’autre côté et aussi permettre à l’eau de nous.

Pour le dessert, nous grimpons 3 fois considérablement sur une colline dans le méandre de la rivière, et arrivons à un petit village avec une terrasse sur la Dordogne. Sous les arbres, nous mangeons sur une terrasse. Lauren boire un spritz délicieux. Nous roulons 10 km sur une petite route le long de la rivière, et il y a un endroit paisible avec très belle vue. Nous campons juste à côté de la Dordogne. Il est neuf heures mais nous nager un peu dans la Dordogne avant la nuit.

Il est une belle région. Jolis villages et l’omniprésent rivière.
Jour 6, le samedi 16 Juillet à Castillon la Bataille, 96 km

Nous essayons aujourd’hui de choisir Bordeaux. Voilà au moins 130 kilomètres, donc la question est de savoir si elle réussit. Pendant huit heures, nous sommes sur les vélos. Nos muscles ont été ressentis aussi parce qu’il est très froid, peut-être en dessous de 10 degrés.

Après 25 km nous conduisons Bergerac. Il commence maintenant à être très chaud maintenant. De nombreux marchés et une belle cappucino. Nous roulons un peu ennuyeux, parce route plate à Ste-Foy la Grande. Un autre marché, et encore un endroit agréable. La vallée se rétrécit encore et plus de plaisir à nouveau. Nous choisissons le GPS la plus petite route et arrivons à un mountbaike sentier justifié. Sur la rivière, nous avons déjeuné à une terrasse pittoresque. Ensuite, la seule difficulté de la journée, Lauren est à peine plus, et nous avons besoin d’arrêter ..

Nous voyons beaucoup de vignobles. vin de Bordeaux serait probablement tout aussi bien être appelé Côtes Dordogne ..

Nous descendons à la rivière et pagayer tranquillement. Castillon la Bataille nous allons sur le pont et boire quelques bidons d’eau Perrier parce qu’il a été très chaud. Mais Lauren est le pep out. Nous nous couchons sur une belle zone herbeuse le long de la grande rivière, qui sans notre connaissance au cours de notre conversation remonte certainement un mètre. plus tard, ils ont apparemment mis ouvrent le barrage. Nous discutons ce qu’il faut faire, Lauren est préférable d’arrêter, Erik pour continuer. A cette époque, nous avons fait 100 km et Bordeaux est 50. En fin de compte, nous voyons les avantages à la fois, mais choisit de rester. Nous revenons à Castillon la Bataille, où un camping.

Au pont est une grande terrasse qui est bondé avec les clients, et nous avons mangé là confortable et somptueux.
Pour Lauren, ce fut le jour le plus difficile à ce jour: se lever tôt, avec le muscle, Ass- et légère douleur au genou 100km de vélo, la canicule sur les routes d’asphalte avec des voitures et en dehors de la piste cyclable bien matité. Elle se termine le jour épuisé et maux de tête. Elle est très heureuse car elle peut se coucher dans le lit.
Jour 7, le dimanche, Juillet 17, à Bordeaux, à 60 km

Lauren endormi alors Erik est nouveau rapport. Si Lauren se réveille, elle se sent à nouveau complètement sommet. Le sommeil guérit toutes les blessures. Si nous laissons à 11 heures, il est déjà très chaud à 30 degrés. Nous roulons pour la troisième fois le même morceau le long de la Dordogne. Saint Jean de Blaignac nous disons au revoir à la rivière et à vélo dans la vallée de la rivière. Quelque chose au-delà de Naujan et Postiac, je trouve une piste cyclable sur une ancienne voie ferrée, la piste roger Lapébie. Rémi ne sera certainement pas avoir suivi depuis qu’il était un train écrasé! Immédiatement nous sommes les cyclistes, nous demandons si nous allons dans la bonne direction. Et nous en passant constamment les cyclistes. Maintenant, non seulement dagfietsers mais aussi de nombreux cyclistes de vacances même de ortliebtassen. Ici, nous ne sommes pas d’origine et de dire des gens tout à coup moins au revoir. Ils pensent probablement: «Vous ne dites simplement pas bonjour.”

Dans une tente le long de la route pour Creon avec les cyclistes d’épicerie fine manger un hamburger Lauren et Erik huîtres, saucisses!, Et des frites. Nous arrivons aux pourparlers avec un couple de cyclisme espagnol avec son fils de 8 ans. Ils font environ 40 km par jour et dormir dans airBnBs. Ils sont tous deux Warmshowers enthousiastes comme une alternative à rBnB comme seul dans le monde comme un livre de lecture pour leur fils. Ils ne Lauren se rappeler quand Erik Lia et Lauren comme une famille utilisés pour faire du vélo ensemble. Vous venez de telles gezinnetjes pas beaucoup contre! Les 20 derniers kilomètres de Bordeaux descendirent la colline, et nous sommes rapides. traversé par l’un des ponts à la large Garonne.

Grâce au GPS, nous sommes prompts à Laurent père et sa fille Lisa 16 ans, notre deuxième warmshowers. Nous pouvons rester avec eux dans le jardin avec la tente. Laurent raconte son vélo avec sa petite amie d’un an à la fin, il a commencé à devenir un peu ennuyé, le vélo tous les jours.

Vous pouvons lire ici Rémis avontures dans cette region: Rémi leert lezen, gaat door berg en dal, en ontmoet een reus met zevenmijls laarzen

Advertenties

Een Reactie op “Dag 4 t/m 7: Dordogne, zon, fietscrisis en oude treinrailspaden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s